onze eerste dagen in thailand

Na een verdrietig afscheid op schiphol van pa en ma vertrokken we met het vliegtuig naar Phuket via Singapore. Simon en ik waren totaal leeg in het vliegtuig, al de emoties van de laatste dagen, de warme contacten zo aan het eind. Ik moet zeggen dat ik het best benauwd kreeg toen ik NL onder me zag verdwijnen toen we opstegen. Het gaat gebeuren, we vertrekken naar NZ. Iets waar we het al jaren over hebben, is nu van start gegaan. Voor het eerst bekroop me de angst – gaat het wel lukken? Worden we daar wel gelukkig? Waarom is NZ zo belachelijk ver!!!!!????
De meiden deden het geweldig in het vliegtuig, vooral Ella was een heel erg braaf. Ze vermaakte zichzelf met de tv, haar tekenspullen en bouwde een nestje voor zichzelf waarin ze heerlijk in slaap viel. Mia was wat bewerkelijker, maar dat is begrijpelijk. Ons vurige meisje heeft twee keer flink van zich laten horen….fijn die kinderen in een vliegtuig…
In Singapore moesten we eigenlijk lang wachten, maar Simon kreeg het voor elkaar om een eerdere vlucht te krijgen naar Phuket, dus na twee uurtjes wachten zaten we al in het vliegtuig en weer twee uur later waren we er.
Wat geweldig om in zo’n andere cultuur te stappen. Gezien op tv, maar nu in het echt!
Prima hotel met groot zwembad en aan zee, dus meteen het water in gedoken, Althans, de meiden, want onze backpack was niet aangekomen, dus Simon en ik hadden geen zwemspullen. Gelukkig de volgende dag was de koffer al weer terug.
De volgende dag was wat dramatisch….wij gingen met de twee buggy’s naar de supermarkt – 15 min lopen van hotel. Opeens begon het te regenen (hard, tja wat wil je, regenseizoen..) en wij begonnen te rennen, want we waren vlakbij de supermarkt. Ik zette nog even aan, want zag de schuilplaats al toen de voorwieltjes van de buggy haakten in een rooster. Buggy met Mia erin klapte voorover en ik met mijn volle gewicht er bovenop.
Ik schrok me helemaal het leplazerus en schreeuwde het uit, ik was zo bang dat Emily volledig geschaafd, bebloed met gebroken botten etc etc was. Toen ik de buggy omdraaide viel het gelukkig heel erg mee. Een huilend, nat meisje met een bult op haar hoofd en een schaaf op haar knie. Godzijdank!
Toen pas keek ik naar mezelf, dat zag er minder goed uit…..Builen en krassen op mijn benen en een vinger die blauw, dik, bebloed en zeer pijnlijk was. Goede start he?
Nou, het valt gelukkig mee met mijn vinger. Ik was compleet goed voorbereid op dit soort freakaccidents, dus had in het hotel alles om de wonden te ontsmetten en te verbinden. Mijn vinger is nog blauw en pijnlijk, maar de zwelling wordt minder. Buigen kan, dus ik heb hem nu getaped aan mijn andere vinger. De buggy heeft het niet overleefd, die is naar buggy-hemel. Sorry pa en ma, dat was het einde van jullie buggy die volgens mij al de kl kk heeft overleefd.
De dagen erna zijn zonder brokken verlopen….We genieten van de omgeving, de vriendelijke mensen en het heerlijke eten. Al twee keer aan het strand gegeten, terwijl de meiden aan het spelen zijn. Gisterenavond om 8 uur met zn viertjes het zwembad nog ingedoken, erg leuk.
Vandaag zijn Allan, Nicolette, Sabine en Norman met de kinderen gearriveerd en de komende dagen zullen we met elkaar doorbrengen.
Ik zelf zit hier wel degelijk met een dubbel gevoel. Zit nog erg met hoofd en hart in NL bij familie en vrienden.

Ella & Mia in Singapore airport


Na inchecken hotel meteen het water in!

En daarna maar eens goed uitrusten van een vermoeiende, lange reis

vanuit het hotel het strand op en lekker lopen en spelen

Avondje aan het strand, na het eten lekker spelen en bloemen in het haar uit de cocktail van mama - trouwens niet alleen cocktails, want zóveel had ik er ook weer niet op ;-)