Emily en haar spenen, onafscheidelijk leken ze. Ze had er niet één, nee, ze had er vier. Eéntje voor in haar mond, elke hand ook een speen en dan één in haar nek geklemd.
Ik begon me af te vragen of ze er ooit vanaf zou komen.
En toen kwam de dag. Ik vertelde haar dat het misschien eens tijd werd dat de spenen de deur uit moesten. Twee waren al kapot en ik zei dat die niet meer vervangen konden worden. Eerst zei ze: 'oké, dan doe ik ze weg en dan neem ik iets anders voor in bed.' Toen ik vroeg wat dat andere dan zou zijn, zei ze: 'nieuwe spenen' Nou....dat dus niet Mia.
Na daar even over nagedacht te hebben liep ze naar de vuilnisbak, gaf haar speentjes een kus en gooide ze weg. En dat was dat. Nooit meer een speen, nooit om gevraagd en iggle-piggle (haar knuffel) klemt ze nu in haar nek als ze gaat slapen.
Wat een heldin, onze Mia!!
Toppertje!
BeantwoordenVerwijderen