settling in

Zo, weer ff een berichtje over ons leven hier aan de andere kant van de aardbol. nee, er nog steeds niet afgevallen, fascinerend toch eigenlijk dat we altijd maar blijven plakken niet?

Erg leuk om al de reacties te lezen op de blog. En zulke hartverwarmende reacties op de gordijnen! Dank, dank!

En dan nu wat keuvelpraat van mijn kant:
Simon is erg druk met solliciteren. Op dit moment zijn er drie mogelijke banen waar hij voor gaat, dus erg spannend! We hadden het er vandaag over dat als hij over 3 maanden nog niets heeft gevonden hij elke mogelijke baan gaat aangrijpen. Op een gegeven moment moet er toch geld in het laatje komen niet? Elke mogelijke baan is natuurlijk een breed begrip, hebben jullie ideeen hierover, let us know :-)!
Gelukkig kunnen het financieel nog wel even uitzingen, maar zeker niet te lang, want alles kost geld, ook hier.
Het weer is nu echt prachtig, gisteren was het tegenovergesteld: storm, regen etc. Compleet nat geregend. We deden de deur open om naar de auto te rennen en bij de eerste windvlaag in Mia's gezicht begon ze keihard te brullen. Ze schrok zich helemaal rot. Windy Wellington op zijn best.

Gisteren is Ella voor het eerst ter kennismaking naar de kindergarten geweest. Compleet anders dan het NL stelsel: 30 kinderen tussen 4 en 5 jaar oud. Een ruimte waarin verschillende tafels staan met verschillende activiteiten daarop: verven, plakken, leeshoek, knutseltafel, poppenhoek, bouwhoek, eettafel. De kinderen mogen zelf bepalen wat ze willen doen en dat betekent heel druk en onrustig op het eerste oog. Dan hebben ze om 12.00 uur 'mat-time' dan gaan ze met z'n allen bij elkaar zitten en dan wordt er aan de hand van een thema gesproken. Daarna weer rollebollen en voor het eind van de middag weer zo'n mat-time. Er is trouwens ook een enorme buitentuin met allemaal speeltoestellen.
Ik zeg dus op het eerste oog erg druk, totdat je bij een tafel komt en dan zie je kinderen ook heel aandachtig knutselen. Ella ging meteen aan de slag toen ze de verf zag. De kunstwerkjes die ze liet zien over de skype heeft ze dus in die twee uurtjes gemaakt. Ze leek het heel erg leuk te vinden en had al wat contact met de kinderen. De jongens vindt ze maar druk, dus zal ze vooral met meisjes contact leggen. Ik denk dat ze zich vooral in het begin erg op de achtergrond zal gaan houden. De structuur op de koekiemonsters gaf haar de vrijheid om ondeugend te zijn. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan, maar ik maak me er eigenlijk geen zorgen om dat ze diep ongelukkig zal zijn daar. Er was één meisje waar het al snel mee leek te klikken; Mia (grappig he!)

toen we thuis kwamen lag Mia te slapen en hebben Ella en ik chocoladekoekjes gebakken. Tja, het is zo de cultuur in NZ om koekjes, taart etc te bakken dat ik dacht: integreren met die hap! Dat integreren zal nog wel even duren, want die koekjes zijn...hoe zal ik het zeggen...droog. Erg droog... klein hapje en een glas water nemen droog. Maar goed, in NL duurt de integratie cursus ook langer dan een uur dus we komen er wel :-) Ella vond het in ieder geval ontzettend leuk om te doen, een enorme kick om de koekjes in de oven te zien rijzen.

Vanavond gaan Simon en ik uit eten ivm ons 5 jarig huwelijk. Jaja, al weer 5 jaar! Veel gebeurd in die tijd en tegelijkertijd lijkt het nog als de dag van gisteren. Niet waar, Mart en Luus? - ter verduidelijking voor de anderen, dat waren onze meer dan fantastische ceremonie-meesters. Ik vind het ook wel speciaal om 5 jaar later in Simon's land te zijn en daar uit eten te gaan. Katie en Tim gaan op de meiden passen. Fijn om weer eens een avondje zonder hen op pad te gaan, want ik denk dat we sinds ons vertrek de hele tijd met zijn viertjes zijn geweest. Wie weet voelen we ons compleet geamputeerd en kunnen het alleen maar over onze meiden hebben. Naaaah, geloof het niet! Romantisch avondje - here we come!

Liefs, Maaike